สำหรับบล็อคนี้ผมสร้างเพื่อมาเตือนใจคนส่วนใหญ่ในยุคนี้ เนื่องจากคนสมัยนี้น้อยคนที่จะรู้จักความดีและความชั่ว คนที่หลงผิดเป็นถูกเราจะมาเตือนใจและให้กำลังใจสำหรับคนที่ต้องการจะกลับตัวเป็นคนดีในสังคม พวกเราก็พร้อมจะให้คำแนะนำและคติเตือนใจ

                                           เหตุผลในการทำ ความดี และ ความชั่ว

     สำหรับท่านผู้อ่านที่เข้ามาในที่นี้ ผมต้องขอบอกไว้ตรงนี้ก่อนเลยนะครับ ตัวผมก็ไม่ได้วิเศษอะไรนักหนาอาจจะแย่กว่าบ้างคนด้วยซ้ำ แต่ผมอยากมาแชร์เหตุการณ์ ที่ผ่านมาในชีวิตผมเพื่อเป็นคติเตือนใจของใครหลาย ๆคนที่ยังไม่เคยประสบปัญหาแบบผม วันนี้ผมจะมา เสนอเรื่อง ความดี และ ความชั่ว

     หลายคนคงจะประสบปัญหาที่ว่า ทำดี และไม่ได้ดี ซึ่งบ้างคนก็บอกว่าเป็นกรรม บ้างคนก็ว่าทำแล้วไม่เห็นได้อะไร ทำแล้วก็เจอแต่เรื่องแย่ ๆ ผมขอให้ทุกท่านตั่งสติและอ่านข้อความที่ผมพิมต่อไปนี้ให้ดีนะครับ และ พิจารณา ตามว่าสิ่งที่ผมพิมไปนั้นมันถูกต้องหรือไหม.

                การทำความดี สำหรับคนบ้างคนนั้นการทำความดีของพวกเค้ามีอยู่ หลายปัจจัย

          1. ทำดีเพื่อให้มีสิ่งดี ๆ เข้ามาในชีวิตหรือ ให้ชีวิตพบเจอแต่สิ่งดี ๆ ปราศจาก อุปสรรค อันตรายทั้งปวง

          2. ทำดีเพื่อหวังสิ่งตอบแทน หวังชื่อเสียง หวังเงินทอง หวังโชคลาภเล็กๆน้อยๆ เพื่อให้ตนได้ในสิ่งที่ตนต้องการ หรือ ความสำเร็จ

          3. ทำดีเพื่อให้คนที่จากโลกนี้ไปสู่ สุคติ หรือ อุทิศ ส่วนกุศลให้แก่เจ้ากรรมนายเวร หรือ ขอขมากรรมในสิ่งที่เคยทำพลาดไป

   ซึ่งการทำดีนั้นแม้จะทำด้วยความต้องการใดๆก็ตามก็ยังถือว่าเป็นกรรมดี แม้จะหวังผลประโยชน์ เช่น ให้ถูกหวย ขอให้รวย อะไรก็ว่ากันไป แต่ผลบุญนั้น จะต่างไปตามการกระทำ ผมขอยกตัวอย่าง 

นิทาน  1 เรื่องให้แก่ผู้อ่านทุกท่านนะครับ  

 กาลครั้ง 1 มีหญิงสาวผู้นึงตระหนี่ในการทำบุญทำทาน เมื่อเจอพระสงฆ์ ก็จะพูดจาด่าทอต่างๆนาๆและเป่าหูชาวบ้านต่างๆนาๆว่าพระพวกนี้ทำไหมถึงไม่รู้จักทำมาหากิน ซึ่งชาวบ้านแต่ละคนก็ไม่พอใจในสิ่งที่เธอพูดนัก จนเมื่อสิ้นอายุขัย เธอได้ลงไปชดใช้กรรมใน นรกภูมิ เจ็บปวดทรมาณเป็นเวลาหลายแสนชาติและเมื่อสิ้นกรรม เธอก็มาเกิดเป็นคนเร่รอน หน้าตาหน้าเกลียดน่ากลัว ซึ่งผู้ใดพบเห็นก็รังเกียจ เธอต้องทนทุกข์ทรมาณ อดมือกินมือ สติไม่ดี จนครั้งเมื่อ เธอได้เห็น พระปัจเจกพุทธเจ้า ส่งมาบิณฑบาต เธอได้วิ่งตะโกนบอกชาวบ้านว่ามีพระมาบิณฑนั้นกลับไม่สนใจเธอและ ด่าทอเธอว่าโกหก ไม่เห็นมีพระสักองค์ เมื่อพระปัจเจกพุทธเจ้า ส่งมายืนอยู่หน้าหมู่บ้าน หญิงเร่รอนนั้นก็มองหาสิ่งที่จะสามารถนำมา ถวายได้แต่ก็ในตัวเธอไม่มีสิ่งใดนอกจากเสื้อผ้าขาด ๆ ที่เธอสวมใส่ หญิงเร่รอนจึงได้นำมือ กวาดดินที่อยู่บริเวณนั้น มาถวายให้พระปัจเจกพุทธเจ้า พระองค์ทรงพินิจ หญิงเร่รอน จากนั้นได้ทำการเปิดฝาบาตร ออกหญิงเร่รอน ได้นำดินที่ตนถือในมือใส่ให้พระปัจเจกพุทธเจ้า และพระองค์ก็ทรงเดินจากไป หญิงเร่รอนดีใจเป็นยังมากเมื่อครั้งเธอสิ้นอายุขัยได้บังเกิดเป็น นางสวรรค์ ชั้นดุสิตและกลายเป็นนางสวรรค์อยู่ใน สวรรค์ภูมิ 

    เรื่องนี้สอนให้รู้ว่าจิตใจในการใส่บาตรให้ทานนั้น มิได้อยู่ที่สิ่งของหรืออาหารดีเลิศแค่ไหน แต่อยู่ที่ใจของผู้กระทำถ้าใจ ผู้ที่กระทำนั้น บริสุทธิ์ ปราศจากกิเลศ ก็จะทำให้การทำบุญนั้นมีอนุภาพ ส่งผลให้กรรมดี เพิ่มทวีคูณมากขึ้น 

       ดังนั้นแม้ท่านจะเป็นคนแบบไหน รวย จน หรือ แม้แต่สัตว์ เมื่อมีใจในคุณธรรมและรักษาความดีเท่าใด บุญบารมีของท่านจะมากำหนดให้เส้นทางในชีวิตของท่านพบเจอแต่เรื่องดี ๆ ดังนั้นอย่าท้อในการทำดี ความดีจะทำให้ท่านพบแต่ความสุข เมื่อท่านหมดกรรม ส่วนคนทำชั่วนั้นเมื่อ ผลของกรรมดีที่เคยสะสมมาได้หมดลง สิ่งที่พวกเค้านั้นเคยทำลงไป ก็จะตามกลับมาเล่นงานเค้าเหมือนอยู่ใน นรกทั้งเป็น  

 ขออนุภาพสิ่งศักดิ์ ทั้งหลายทั้งปวงช่วยดลบันดาล ให้คนดี พบเจอแต่สิ่งดี ๆ ส่วนกรรมใดใครก่อ ผลนั้นก็จะตามกลับมาหาคุณอย่างแน่นอนไม่ช้าก็เร็ว คุณไม่มีวันหนีจากมันได้ เพราะ กรรม ไม่เคย ปราณีใคร